One Day...

Koncerty, koncerty i jeszcze raz sesja, czyli cześć styczeń.

2011-01-15T15:03:00.004+01:00

Niby miał być taki lajtowy kierunek, Turystyka i Rekreacja, a co? Gadam ze znajomymi z I roku ze Stosunków Międzynarodowych - 4 egzaminy w sesji, z Gospodarki i Administracji Publicznej - 3 egzaminy w sesji, z Ekonomii - 3 egzaminy w sesji, a TiR'owcy? 7. Siedem, plus dwa języki do zaliczenia. Podstawy turystyki, geografia turystyczna, mikroekonomia, statystyka, psychologia, podstawy prawa, organizacja i zarządzanie. Parafrazując popularną 'grupę' na facebook'u 'nie wyrabiam się z robotą, bo mam straszny zapierdol z koncertami'. W sumiej dla własnej jedynie satysfakcji i frajdy podsumuję tu moje koncertowe wypady :)

12. listopada 2010, Kielce, Eldo, Daniel Drumz, Diox, Dolar
28. listopada 2010, Kraków, Eldo, Daniel Drumz, Dolar
16. grudnia 2010, Warszawa, Molesta Ewenement, HIFI Banda, Pezet&Małolat; koncert charytatywny
9. stycznia 2011, Brzeg, O.S.T.R.; finał WOŚP
13. stycznia 2011, Kraków, HIFI Banda
21. stycznia 2011, Kielce, Małpa
28. stycznia 2011, Kielce, Medium, Pezet&Małolat
luty ??? się zobaczy ;)

Jak wszyscy (szczególnie studenci) wiedzą styczeń to również miesiąc kojarzony z sesją. (Na imię miała Sesja, i każdy chciał ją zaliczyć.) Łatwo nie będzie, ale nikt nie mówił, że ma być łatwo. Jestem dobrej myśli aczkolwiek realistycznie do sprawy podchodzę - nie wiem czy będę miała ferie ;) Nic to, przecież w chodzeniu na koncerty by mi takie ferie nie pomogły ;)

Każdy z tych koncertów (z wyjątkiem tych, które się jeszcze nie odbyły, ale odbędą się w najbliższe dwa weekendy) niesie ze sobą bardzo wiele wspomnień i co najlepsze - samych pozytywnych! :) HIFI Banda w Krakowie oficjalnie rozpoczęła swoją wielką trasę koncertową '23:55 TOUR' i mam nadzieję, że jeszcze ich w jakimś innym mieście Polski złapię, bo na kogo jak na kogo, ale na HIFI pójdę z ogromną frajdą, która w przypadku tego zespołu trzyma na tydzień przed i tydzień po koncercie :) Kto wie, może HIFI pofatyguje się do mnie i zawita do Kielc? :)

W Kielcach ostatnio sporo się dzieje. Medium wydał płytę "Alternatywne Źródło Energii", zainteresowanych odsyłam do sklepów internetowych:
- asfalt.pl
- preorder.pl
- alohasklep.pl
- sprzedaż stacjonarna skateshop Przekot, Kielce.

I po recenzje:
- popkiller.pl
- cgm.pl

Dejan coś smaży, ale szczegółów jeszcze nie znam ;) Wiadomo tylko, że ma się projekt nazywać 'Złoty mikrofon', a próbkę tego co i jak, można zobaczyć/usłyszeć tu - klik

Z kolei zajawkowe promo mixtape'u wypuścił w sieć Dj Sad Man, który ku mej uciesze gra często w Krakowie :D "Kielce się smucom" panie i panowie:

Obejrzałam ostatnio wywiad z Eldo, podsumowujący rok 2010 - bardzo fajny, polecam sprawdzić (cgm.pl) i na tej samej stronie obszerny dość wywiad do poczytania - również polecam! Eldo opowiada o występie na Superjedynkach w Opolu, o tym jak zapatruje się na to, że jego płyta zdobyła status złotej, o inspiracji jaką dał mu swoją ostatnią płytą Eminem, parę słów o projekcie PARIAS, a także o tym dlaczego nie będzie reedycji Świateł Miasta... Warto poczytać i posłuchać tych wywiadów, Eldo to mądry człowiek.

Z takich jeszcze rzeczy na temat to obejrzałam odcinek Rap.TV, w którym Grubson oprowadza po Hip-Hop Kempie (Rap.TV) i się zajarałam tym festiwalem! Chętnie bym w tym roku pojechała, ale nie mam z kim... Nawet myślałam czy by się z jakimiś obcymi ludzmi przez Internet nie skumać, ale chyba się cykam :| No nic, do sierpnia jeszcze dużo czasu, pomyślimy.

Na koniec chciałam polecić rozwijającą się stronę kupujciepolskirap.eu - wchodźcie, rejestrujcie się, kupujcie płyty - wspierajcie polski rap.
Ja bardzo czekam w tym roku i już odkładam kasę na:

Diox'a na beat'ach Returners'ów - Logika Gry
Projekt PARIAS
I oczywiście opowiadania Leszka Kaźmierczaka a.k.a. Eldoka

Kupujcie polskie rap płyty!

EDIT:

No i notka wymaga małej edycji :)
Po pierwsze Kielce Się Smucom Mixtape by Dj Sad Man jest już do ściągnięcia!
KLIK
Polecam!

Po drugie natrafiłam na jeszcze jeden świetny wywiad z Eldo, z lipca 2010r., w parku Skaryszewskim w Warszawie. Wywiad trwa aż 130 minut - 13 części na youtube - oto link do części pierwszej:

Polecam!

Z cyklu 'Internet jest dobry' - "Ołowiany dobosz"

2011-01-15T01:24:00.006+01:00

Przekopując się przez internetową dżunglę nic nie znaczących śmieci, czasem natrafimy na coś wartościowego, coś o czego istnieniu trudniej było by się dowiedzieć bez WWW. I od razu chcemy sie tym dzielić z innymi. Żeby też wiedzieli, że Internet czasem jest dobry.

Polecam.

"Ołowiany dobosz" Tadeusz Kubiak, zilustrował Adam Kilian

Spośród dziesięciu żołnierzy
to jest najmniejszy żołnierzyk.

Mały jak piórko gołębie,

chodzi i bębni na bębnie.

Ten bęben dźwiga przed sobą.
Czy wiecie, kto to jest?

Dobosz!

Gdy dobosz w bęben uderzy,

staje dziesięciu żołnierzy.

Ten pierwszy, z nosem zadartym,
na krok nie ruszy się z warty.

Ten drugi, w czapce na bakier,

mosty buduje jak saper.

Ten trzeci, chudy jak patyk,
najcelniej strzela z armaty.

Ten czwarty, z perkatym nosem,

jest nurkiem, w wodę by poszedł!

Ten piąty, taki różowy,

koniom przybija podkowy.

Ten szósty każdemu pokaże,

co znaczy być świetnym kucharzem.

Ten siódmy jest dobrym piechurem.

Jak góral się wdrapie na górę.

Ten ósmy, chudy jak trzeci,

pod niebo śmiało poleci!

Dziewiąty, jak drugi wysoki,

na koniu jeździ jak dżokej.

A ten dziesiąty, najmniejszy,

ze wszystkich jest najgłośniejszy.

I choć jest małą osobą,

on najważniejszy! To dobosz.

Gdy w wielki bęben uderzy,

rusza dziesięciu żołnierzy.

... a S jak studia i K jak Kraków.

2010-09-12T16:29:00.000+02:00

Wreszcie! Wreszcie się doczekałam. Doczekałam się września i początku studiów w moim ukochanym Krakowie. Z jednej strony nieposkromiona radość i ekscytacja, z drugiej, dreszczyk strachu przed nowym, nieznanym.. Tak czy siak tryskam optymizmem i cieszę się na nowe życie :)

Jak tylko uporamy się z wizytą właścicieli mieszkania zaczynamy wielką przygodę. 5 osób na 60m2 to będzie ~~wyzwanie~~ niezła zabawa :D Mieszanka AGH, UE i UR z pewnością odstraszy nudę i przysporzy wielu okazji do imprez. Byle tylko nie skończyć jak ten lekkoduch, którego ostatnio poznałam w klubie ;) Zdawać by się mogło dobrze zapowiadający się student, wdzięczny za daną mu szansę.. Jednak po wszystkich jego opowieściach nie wiem, czy da się go zaliczyć do kręgu tzw. 'appropriate entourage'...

Szczerze mówiąc nie mam ochoty opisywać na blogu codziennych, przyziemnych spraw, więc zaznaczam jedynie jakieś przełomowe momenty. Wszystko co chciałam powiedzieć zakładając tego bloga już (na razie) zostało powiedziane więc poczekamy na coś głębszego. Od codziennych głupot jest pinger, a tutaj czasem chcę dać upust swojej frustracji, a ta pojawia się raczej rzadko. Wiem, że mało kto, jeśli w ogóle ktoś, tu zagląda więc zupełnie się nie przejmuję niepisaniem tego bloga.

BTW niedługo premiera filmu Harry Potter and the Deathly Hallows Part I. Z jednej strony fajnie, że podzielili na dwa filmy, z drugiej zwariuję czekając na drugą część. Każdy fan HP pewnie ma podobne odczucia ;) Mimo, że milion razy bardziej wolę książki to i tak jestem ciekawa ekranizacji mojej ulubionej części. I muszę to napisać: Snape <3
;)

M jak matura. Próbna matura.

2009-11-03T21:39:00.007+01:00

Pierwsza próbna matura, bo będzie jeszcze jedna w styczniu :p

Totalnie olałam jakiekolwiek przygotowanie się (jak i samo pisanie egzaminu - wyszłam po 1h20min). Pytania zamknięte - piece of cake, zadania otwarte już nie tak różowo, ale też nie najgorzej. Jak koleżanki wychodziły 10 minut przed końcem czasu, kiedy na naszym (profil mat-geo) sektorze hali zostało zaledwie kilka osób, na sektorze obok, gdzie pisała klasa humanistyczna siedzieli jeszcze prawie wszyscy, a na pewno zdecydowana większość. :P

A jedyne sensowne wnioski z dzisiejszej, próbnej matury z matematyki można zapisać prostym równaniem: dopasowana spódnica + szpilki <=> gdy nie nosisz tego na codzień = zwracanie na siebie uwagi + masa komplementów.

Oraz założyłam sobie, że nie będę tu takich pierdołowatych notek zamieszczać, tylko dopiero jak mi się uzbiera na jakieś spore wypracowanie na konkretny temat. A że czasem mam parę zdań do powiedzenia i nie wystarcza mi blip to go oficjalnie usuwam i zakładam pingera xP Z jednego cholerstwa w drugie. Trudno. I muszę, jak Ochso, powiesić sobie nad biurkiem karteczkę z napisem Kraków, żeby wziąć się w końcu do nauki! Cel obrany, teraz ruszamy do przodu!

Pogoda ducha.

2009-08-16T22:24:00.005+02:00

Zawsze znałam Hannę Banaszak tylko z wykonania 'W moim magicznym domu'. Kiedyś strasznie lubiłam tę piosenkę i zupełnie o niej zapomniałam, aż tydzień temu przeczytałam jej tekst w podręczniku do języka polskiego, z klasy IV, należącym do mojej siostrzenicy. Dzisiaj słuchałam sobie tego i innych utworów na YouTube i odkryłam, że bardzo lubię twórczość pani Hanny Banaszak :) A najbardziej utwór pt. 'Pogoda ducha'.
Bo podstawa to :) i przez ten :) co rano, świat jest taki kolorowy. A więc :) Optymizm proszę ja was! :)

Rano wstajesz zły
Wszystko z ciebie kpi
Nie chce ci się nic
Zwłaszcza żyć
Więc biedny jesteś
Bo nie wiesz nawet
Że masz prawdziwy skarb
Skarb w postaci mnie!

Kto rozjaśnia ci wszystkie szare dni
Kto nadzieje ma aż do dna
No kto rozśmiesza gdy nie do śmiechu ci
Wszystko to na siebie biorę ja!

Bo mnie na uśmiech zawsze stać
Nie lubię życia brać
Zbyt serio, serio zbyt
Bo ja na przekór wszystkim tym
Co zasmucają świat, uśmiecham się przez łzy!

Nie rozmieniaj mnie
Na humory złe
Gdy dopadnie spin
Nie top w szkle, o nie
Dobry dla mnie bądź
Kochaj, szanuj, chroń
Ja przy życiu cię
Trzymam bądź co bądź!

Niebo pełne chmur
Malkontentów chór
Przekonuje że gorzej jest niż źle
Nim uwierzysz w to
Nim się wtopisz w tło
Szybko na ratunek wzywaj mnie
A ja - pogoda ducha twa
Natychmiast zjawiam się
Gdy czuje że ci źle
A ja - jak wierny anioł stróż
Pocieszam cię co dnia
Beze mnie ani rusz

Bo mnie na uśmiech zawsze stać
Nie lubię życia brać
Zbyt serio, serio zbyt
Bo ja - pogoda ducha twa
Gdy potrzebujesz mnie
Po prostu zjawiam się!

To mnie wymyślił dobry Bóg
Byś przez to życie złe
Z nadzieją przebrnąć mógł
To ja na przekór wszystkim tym
Co zasmucają świat, uśmiecham się przez łzy!

Anthony de Mello

2009-03-20T21:21:00.001+01:00

- Mój przyjaciel nie wrócił z pola bitwy. Proszę o pozwolenie pójścia po niego i
przyprowadzenia go tutaj.
- Odmawiam - rzekł oficer. - Nie, chcę żebyś ryzykował życie dla człowieka, który prawdopodobnie nie żyje.
Żołnierz odszedł, aby wrócić po godzinie śmiertelnie ranny, niosąc ciało swego przyjaciela.
Oficer wpadł we wściekłość.
- Mówiłem ci, że nie żyje. Teraz straciłem was obu. Powiedz, czy warto było iść, by przynieść ciało?
Umierający odrzekł:
- O tak. Gdy do niego dotarłem, jeszcze żył. I powiedział do mnie: "Jack, wiedziałem, że przyjdziesz".

Stosunkowo niedawno napotkałam na jakimś blogu właśnie tę, jedną z "Modlitw Żaby" Anthony'ego de Mello. Cóż... Wzruszył mnie przekaz. Zainteresowałam się i znalazłam całe wydanie "Modlitwa Żaby" tom II - nigdzie nie mogę znaleźć tomu I, ale może wpadnie mi kiedyś w ręce :) Otóż książka zawiera krótkie opowiadania zwracające uwagę na nieszczęście człowieka płynące z fałszywych przekonań, pragnień bądź wpływu kultury uniemożliwiającego osiągnięcie wewnętrznej wolności.

Anthony de Mello urodził się 4 września 1931roku, w Bombaju, zmarł 2 czerwca 1987 roku, w Nowym Jorku. Nazywał siebie "chrześcijaninem Wschodu". Według Wikipedii ''największy rozgłos zdobył dzięki książkom i
konferencjom z dziedziny duchowości, w których łączył tradycyjną mistykę europejską z myślą Dalekiego Wschodu, nierzadko wchodząc również w obszar psychologii, a jego metody modlitwy oraz ćwiczenia duchowego wykorzystujące technikę psychoanalizy i psychoterapii uważane są za nowatorskie.''

Dalej na Wiki możemy przeczytać:
"Nowatorstwo hinduskiego jezuity tkwi jednak w sposobie przekazu dawno znanych prawd, inspirowanym rozmaitymi szkołami psychologii i psychoterapii, tudzież osobistych zawodowych doświadczeń z pacjentami; w przeniesieniu elementów psychodramy, psychorysunku, analizy snów, metafory i wizualizacji, paradoksu oraz technik psychoruchowych do dziedziny rozwoju duchowości. De Mello zwykł przy tym duchowości uczyć przede wszystkim poprzez żartobliwe anegdoty oraz bajki, którymi wzbogacał swoje rekolekcje, wychodząc z założenia, że "przypowieść stanowi najkrótszą drogę pozwalająca dotrzeć do prawdy". Wśród jego prac zachowało się wręcz kilka tomów zawierających wyłącznie tego typu historyjki. "Posiadają one pewną szczególną właściwość: czytane w określony sposób, dają okazję do duchowego wzrostu". Jak często zauważano, niektórych mocnych tez ojca de Mello nie powinno się jednak brać nazbyt dosłownie i bezkrytycznie, służą one bowiem przede wszystkim rozbijaniu schematów myślowych, prowokacji do samodzielnego myślenia. Wielokrotnie i przy każdej okazji zaznaczał to zresztą sam autor."

Hymn o tolerancji.

2009-02-22T00:30:00.002+01:00

Należą się tu brawa uznania dla Eldo, który zaprosił do współpracy i tym samym pokazał Polakom Hi-fi Bandę. Diox i Hades gościnnie pojawili się między innym na ostatniej płycie Elda - "Nie pytaj o nią", w utworze "Twarze", bardzo zresztą uzależniającym ;) Diox ma jak dla mnie niezastąpione flow. Po przesłuchaniu ich demówki nie mogę oderwać się od jednego utworu. Ma fenomenalny tekst. Jak dla mnie jest to wspaniały hymn o tolerancji. A więc Panie i Panowie bardzo ważna lekcja tolerancji - zapraszam do odsłuchania i zapoznania się z tekstem:

Hi-fi Banda - 'Tacy Sami'

Nieważny skóry kolor kiedy trzymasz w dłoni nóż,
Tak samo rani słowo, jak i brak powagi słów,
My jesteśmy tacy sami jak cały ten świat,
Bo mamy serca i nadzieje jak każdy z was.
Tak samo chcemy się śmiać i dalej iść,
Bardziej niż upadać,
Cieszyć się słońcem idąc nawet na kolanach,
To, biała flaga na maszt, bez podziałów,
To porozumienie ras, religii, języków i krajów,
To, suma błędów i porażek w zestawieniu z prawdą,
która, leży pośrodku i za chuj nie chce się ruszać.
Więc, jeśli przeszkadza Ci mój skóry kolor,
Moja twarz, mój slang albo moja narodowość,
masz problem, że oddycham twoim tlenem,
to złap go w słoik i przypierdol cenę.
Jeśli się łudzisz, że wszystko co chcesz możesz zdobyć,
To załóż nowe buty i pomyśl o tych co stracili nogi.

Nieważne jakie masz wyznanie kiedy chcesz mnie zabić,
Nieważne w jakim mówisz języku, gdy masz karabin,
Tacy sami, bo mamy uczucia i wspomnienia,
Gdy pod naszymi stopami jest taka sama ziemia. x2

Kiedy patrzysz mi w oczy i chcesz rękę podać,
Nie obchodzi mnie do jakiego modlisz się boga.
Gdzie? - czy to meczet czy synagoga,
Czy chodzisz do marketu w niedziele czy do kościoła.
Więc - głowa do góry, masz prawo do dumy,
I do reprezentowania swojej kultury.
Nieważny skóry kolor, ani długość włosów,
Liczy się dobre słowo, a nie kurwa, kształt oczu.
Dowód wygląda tak, że jesteśmy równi,
Bo jeden kolor ma nasza krew,
Ten sam kształt nasze mózgi
Jedyne co nas różni to ta presja społeczna,
Stereotypy które nam wpajano od dziecka.
Murzynek Bambo w Afryce mieszka,
Tak mówiła nam na polskim nauczycielka,
Ale teraz ta jędza co słucha radia i księdza,
Mówi Murzynowi żeby z Polski spieprzał - przestań!
Jedyny komentarz jaki tutaj się nasuwa -
Przestańmy patrzeć na innych, zacznijmy ich słuchać.
Słuchać - z południa na północ, z zachodu na wschód,
To dla wszystkich moich braci i sióstr.

Nieważne jakie masz wyznanie kiedy chcesz mnie zabić,
Nieważne w jakim mówisz języku, gdy masz karabin,
Tacy sami, bo mamy uczucia i wspomnienia,
Gdy pod naszymi stopami jest taka sama ziemia. x2

ach i och.

2009-02-14T19:20:00.009+01:00

Zmierzch (Twilight)

Księżyc w nowiu (New Moon)

Zaćmienie (Eclipse)
Przed świtem (Breaking Dawn)

I Midnight Sun? Było by cudownie poznać cały Zmierzch z punktu widzenia Edwarda! Mam nadzieję, że jednak pani Stephenie Meyer dokończy tę książkę, bo pierwsze 12 rozdziałów narobiło mi smaku na więcej :)

Tak naprawdę to brak mi słów, żeby opisać jak niesamowite uczucie łączy Bellę i Edwarda i czuję ucisk w sercu na myśl, że taka miłość nie istnieje w prawdziwym życiu. Zły sobie chyba wybrałam czas na przeczytanie tej sagi. Walentynki. Książka opowiada o miłości. O takiej miłości, o której każdy marzy, o takiej miłości, która jest jedyną jej odmianą jaka mogłaby mnie przekonać do zmiany wizji dotyczących mojej przyszłości. Krytycy zarzucają książce marysuizm. I mają chyba rację. Chociaż nie w moim przekonaniu. Z powodu, iż Meyer nie miała/nie ma co do książki tak spójnego i ułożonego planu jaki miała Rowling przy pisaniu Harry'ego Potter'a, pozwalam sobie na swobodną interpretację, przystosowanie sobie, pozwolenie na dryfowanie po mojej wyobraźni fabule książki; domalowanie sobie tła do jej treści. Czyli to co lubię najbardziej robić z książkami i tekstami piosenek ;) Edward Cullen jest tak wyidealizowaną postacią, i tak nierealną, nieludzką i ludzką zarazem, oraz tak uroczą, piękną, dojrzałą i nieodgadnioną, że gdyby nie był wampirem byłabym w stanie zrozumieć zarzut marysuizmu. A tak... Para Edward i Bella utkwi w mojej głowie zaraz obok Romea i Julii, Jack'a i Rose, Tristana i Izoldy czy jeszcze jakichś tam innych miłości :) Jednak zawsze Edward i Bella będą parą wyidealizowanej miłości obecnej epoki. Współcześni kochankowie. Chciałabym móc ocenić czy mam rację, żyjąc 200 lat. Mimo, że ta idealna miłość i tak jest ponadczasowa, to każda epoka w literaturze słynie z jakiejś uroczej pary kochanków, którym żadna przeszkoda nie jest straszna - od zwaśnionych rodów, przez mezalians, po śmierć - tak pisząca się teraz historia XXI wieku pokona w miłości barierę rasy - człowiek i wampir. I pewnie był już taki motyw i pewnie popełniam straszną gafę, przyznając, że go nie znam, gdyż pewnie jest mniej lub b ardziej znanym łamane przez lubianym klasykiem, ale jakoś mnie to nie obchodzi, bo Zmierzch urzeka do tego stopnia, że nie potrzebuję porównywania go z innymi książkami o wampirach. Nawet jeśli takowe istnieją. I tak ja teraz my w szkole omawiamy losy Tristana i Izoldy czy Romea i Julii, tak mam nadzieję, że za kilka, kilkanaście stuleci, to losy Edwarda i Belli będą z taką pieczołowitością omawiane w szkołach.

! PONIŻSZY TEKST ZAWIERA SZCZEGÓŁY FABUŁY KSIĄŻKI - SPOIL'ERY !

Dlaczego wszyscy tak uwielbiają tę książkę? Nie wiem. Ale wiem dlaczego ja ją uwielbiam. Bella uważa, że nie zasługuje na to szczęście jakim jest dla niej spotkanie w swoim życiu Edwarda. On zaś nie może pogodzić się z tym, że swoim egoizmem, który objawia się potrzebą obcowania z nią, naraża jej bezpieczeństwo, nawet życie. Oboje są w sobie tak zakochani, i tak pełni obaw jak to tylko możliwe. Edward ma przed sobą wieczność. Bella jest tylko człowiekiem. Po pewnym niefortunnym wypadku, aby mogła żyć normalnie, jak wszyscy ludzie, jest gotowy nawet ją zostawić. Jest przekonany, że ludzie zapominają i wcześniej czy później dochodzą do siebie po rozstaniu. Uważa, że Bella zasługuje na kogoś kto ją pokocha, na człowieka, który ją pokocha i jest pewien, że Bella przeżyje z nim szczęśliwe życie. Nie chce go jej odbierać. Sam postanawia odebrać sobie swoje, gdy tylko skończy się jej. Wybiera życie w bólu i cierpieniu, aby tylko jego ukochana nie była narażona na ciągłe niebezpieczeństwo jakim jest dla niej on sam i inne wampiry. Nie zdaje sobie jednak sprawy jak bardzo Bella z tego powodu cierpi i jak wielki błąd popełnia zostawiając ją. Ona jest gotowa poświęcić dla niego wszystko. Bezgranicznie mu ufa i chce, aby przemienił ją w wampira. Musiałabym tu streścić całą czterotomową sagę, a i samo jej streszczenie to byłoby za mało, aby wszystko dokładnie wyjaśnić, dlatego najlepiej zrozumiecie fenomen tej miłości jeśli sami przeczytacie książkę. Emocje towarzyszące zarówno Belli jak i Edwardowi są tak pięknie i bogato ukazane, że żaden film nie jest w stanie tego przedstawić. Dlatego jeżeli ktoś zachwyca się filmem "Zmierzch", to nie wiem jaki rodzaj ekstazy osiąga czytając książkę. Dla mnie "Zmierzch" jest najbardziej okrojoną ekranizacją jaka kiedykolwiek pojawiła się na rynku, i mówię to z całą stanowczością, mimo, że wszystkich na pewno nie widziałam. Takie jest moje zdanie.

Mnie osobiście w Edwardzie urzeka to, że jest żywcem wyjęty z minionej epoki. Urodził się w 1901 roku, a więc tuż przed I Wojną. Wtedy było się inaczej wychowywanym. Były inne priorytety. Jest niezwykle romantyczny i pełen szacunku do innych. Opanowany i rozważny. Bardzo lubię też postać Jasper'a. Pomijając już fakt, że ma niesamowicie świetne imię :) Ma najbardziej smutną przeszłość i jego 'wegetarianizm' wymaga od niego o wiele większego poświęcenia, niż od innych członków jego rodziny. Ogólnie rzecz biorąc książkę uwielbiam, bo odnajduję w dużej mierze w Belli, ale również trochę w Edwardzie, wiele moich własnych cech charakteru, a sam Edward zyskuje z każdym rozdziałem książki coraz więcej mojego podziwu. A przy czytaniu Midnight Sun zyskuje go praktycznie z każdą stroną.

To by było chyba na tyle jeśli chodzi o sagę Meyer. Serdecznie polecam, i to każdemu, bez względu na wiek, płeć, czy cokolwiek innego. Według mnie warto poświęcić na nią te kilka wieczorów. Lekka, przyjemna i pozwala puścić wodze fantazji :)

"Może gdybym był nieprzytomny, gdybym umiał marzyć, mógłbym przeżyć parę godzin w świecie gdzie moglibyśmy być parą. Śniła o mnie. Chciałbym śnić o niej."

"My life was an unending, unchanging midnight. It must, by necessity, always be midnight for me. So how was it possible that the sun was rising now, right in the middle of my midnight?"

"Midnight Sun"

Podsumowanie zacnego '08

2009-01-03T21:43:00.042+01:00

Ostatni dzwonek na tego typu podsumowanie, zdaje się? :)

To był długi rok... A ile wspomnień :) Patrzę na zdjęcia i się uśmiecham :D Także iście fotna notka będzie ;) Po pierwsze i najważniejsze dużo podróżowania. Głównie na trasie Kielce-Brzeg-Wilhelmshaven. Czyli Dom-Ania-Agnieszka :)) Strasznie lubię do nich jeździć, zawsze piękne zdjęcia przywożę :) A więc chronologicznie - najpierw w ferie, wizyta Brzeg:

I jak na ferie zimowe, bardzo wiosenne Niemcy:

Wyjazd wspominam bardzo miło i o dziwo przekonałam się wtedy do tego całego Wilhelmshaven. Byłam tam wcześniej kilka razy, ale zawsze wydawało mi się takie ponure, szare.. takie do szpiku kości niemieckie. Wtedy okazało się całkiem sympatyczne. Może to za sprawą tego, że jakiś większy kontakt z ludźmi złapałam, Polaków sporo spotkaliśmy też :) I trochę pozwiedzaliśmy. Łódź podwodną i całe muzeum związane z portem i wojną, takie tam. Było też co wspominać i oglądać, bo dość świeżo po Agnieszki ślubie (7.07.07r.), a i radośnie było, bo Aga w ciąży :) U Ani w Brzegu też radocha, bo Emma miała bal noworoczny czy coś i jako wróżka biegała po domu. Jak zwykle świra z Wiką dostawały ^^

Później wiosna przyszła, a na wiosnę to ja zawsze mam dobry humor i bym się tylko do wszystkich uśmiechała :) Po pierwsze całkiem udany wieczór z dziewczynami miał u mnie miejsce, z różnymi poprzedzającymi go historiami. I tu na zaistnienie zasługuje pewien fail o niemożliwej już do spamiętania liczbie, a więc fail pod tytułem 'Piękny' ;D Właściwie to tak! Ten rok przecież jest głównym czasem tego całego zamieszania wokół Niego. W tym roku pisał maturę i w tym roku od stycznia miały miejsce wszystkie, większe i mniejsze z nim przypały. Ja, siksa z pierwszej klasy, On, przystojny maturzysta, do tego (uwaga! werble!) skate boy ^^. Facet marzeń. Mimo, że nigdy nie zamieniłam z nim słowa i mógłby się przecież okazać totalnym dupkiem. Jednak moje tajne analizy i niewinne szpiegostwa dowodzą co innego. Z tym, że jak wszyscy wiemy, pozory czasem mylą. Nieważne. Wracając do owego kwietniowego wieczoru. Ja, Baran, Ann, Ola. Łazimy sobie zdaje się w piątek, zdaje się dnia, kiedy trzecie klasy miały zakończenie roku. Przypadek. Akurat wolne m4 na weekend, więc trzeba było skorzystać. Łazimy, zaglądamy tu i tam, wszędzie pełno ludzi w knajpach.. Ok decyzja - do Żabki po alko i do domu. Ok. Nadmienić muszę, iż w przypływie nieposkromionej lubości do przeciwsłonecznych okularów-gigantów niejakiej wędrującej z nami Ann, mimo późnej pory i absolutnego braku słońca musiałam, po prostu poczułam nieodpartą chęć, ich nałożenia. Pomińmy fakt, że wyglądało to co najmniej tandetnie, przejdźmy, nie zwracając zupełnie na niego uwagi, obok kawalera próbującego uświadomić mi brak słońca i dojdźmy do celu naszej wyprawy - Żabki. o.O Moje szczęście, w ostatnio zupełnie przypadkowym wpadaniu na mieście na Niego, (tak, iż już był w stanie mnie rozpoznać i za każdym razem popatrzeć z takim strachem i zdziwieniem w oczach, że nie mogłam się wtedy nie uśmiechać;)), i tym razem przyniosło niepowołane wyniki w postaci nikogo innego, jak właśnie mojego Pięknego, stojącego pod tąże Żabką wraz z jego zacnym kolegą. Goddamnit - 'Olka czy mnie oczy nie mylą? Schowaj mnie pod ziemię plis.' Stoimy, stoimy, on popatrzył, coś szepnął koledze, ja popatrzyłam, kolega popatrzył, wszyscy się pouśmiechali, alko zakupione (no wreszcie!), zmywamy się stąd! No był trochę szok. Bo jak zawsze o ciupińkę pomagałam przypadkowi, tak teraz totalny spontan. Chociaż nie.. pod dzikiem też był czysty przypadek. I jak szedł na angielski też. I nawet wtedy po szkole, jak robił zakupy z mamą i siostrą! Oh, damn. Mam nadzieję, że nie pomyślał, że jestem jakąś chorą fanatyczką... W sumie przypadkowi pomagałam tylko w szkole. Na mieście zawsze widywałam go nieumyślnie... a że zdarzało się to średnio 2-3 razy w tygodniu to już inna sprawa. Nic nie mogłam poradzić :P Sama byłam w szoku. Jednak wszystkie te i inne przypałowe akcje z Pięknym zaliczam do jak najbardziej dodających uroku minionemu rokowi. A wieczór z dziewczynami jak najbardziej wesoły :)

Haha, oj tak ;] Nawet dla upamiętnienia czerwone gigant-okulary na nosie ^^

Dalej. Niezapomnianym miesiącem będzie na pewno czerwiec :)) Pierwsza wspólna, klasowa wycieczka! Trzydniowa, Kotlina Kłodzka/Praga. Harmonogram napięty aczkolwiek wrażeń mnóóóstwo :D Pan Słonecznik - przewodnik po Pradze. Idealny przykład jakim to przewodnikiem na pewno zostać w przyszłości nie chcę :D Nudny, zgredziały i zupełnie ospały :P Ale słonecznik miał cudowny! To mu jedno przyznać trzeba, że nie chodził z wyciągniętą do góry różową parasolką lub odblaskową szmatką na rozsuwanej antence (jakie to przypadki nam się zdarzało widywać) :D Pan kierownik ośrodka w Lądku Zdroju, którego nawet Halyna zwyzywała przy nas, no i boska kadra, która pozwalała nam na wszystko póki im się za nas nie obrywało ('słuchajcie, bo ja nie mam nic do tego i zaglądać tu nie będę jeśli ten cały kierownik nie będzie przychodził na skargę, że jest za głośno' xD) Po czym do pokoju wparowuje kierownik ośrodka -'O proszę (wącha pustą szklaneczkę) Czuć alkohol! O! (znajduje butelkę) Proszę - z alkoholem!', nasz nauczyciel: -'No widzę. Ale w czym problem?' hah :P) Zabawa i integracja klasowa mistrz. Takie wypady są potrzebne do zespojenia klasy, naprawdę.

W czerwcu była też osiemnastka brata. Pouczające spotkanie :D Taki trochę test możliwości i wyszedł całkiem nieekonomicznie co chyba nie wróży najlepiej ;] I ognisko u Ann :D W liceum się jednak przekonałam do ognisk i nie ma co, służą zżywaniu się ze znajomymi :) Zabiją mnie za to zdjęcie, ale trudno ;)

Lipiec jak zwykle na szybkości i na najwyższych obrotach :] Mapa optymistyczna dla Oli na urodziny - ja się z niej cieszę, a czy Ola? Chyba też ;D Potem Bęczarka z rodzicami i dziewczynkami. O losie. Lubię tam jeździć. Taka wioska za Krk. Góry, świeże powietrze. Można odpocząć. Ale z tymi małymi diablicami to matkooo... Przynajmniej trochę fotografii siadło ;]

Później to już tylko sama przyjemność - obóz. Bułgaria. Złote Piaski. Kiedyś jeszcze tam wrócę :) Może i wiązałam z tym miejscem malutkie nadzieje, bo tam poznali się moi rodzice, ale tak jak mówię, jeszcze się tam kiedyś wybiorę :) Masa sympatycznych ludzi, było cudownie. Tylko dlaczego wszyscy fajni chłopcy byli o rok młodsi...? ;> Słońce, plaża, morze. Czego więcej chcieć? Piękne, opalone (i napalone) ciała, speszony Bułgar sprzedający lody i speszone my ;)
Piracki statek i przystojni panowie z papugami :D Papugi! :D Właśnie :D Niedawno uświadomiono mi, że mam w pokoju od groma papug! I faktycznie, nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego jak bardzo je lubię i jak wprawiają mnie w dobry nastój :) Zdjęcie jednej, takiej niebieskiej, stoi na półce w ramce, druga, własnoręcznie namalowana na płótnie, w drewnianej ramie, zrobionej przez ciocię, wisi nad drzwiami, trzecia, naklejona na malutkim pudełeczku stojącym nad biurkiem, czwarta to figurka z kinder niespodzianki, stoi koło lampki i jeszcze trzy na oknie - witraże zrobione farbami do szkła. No i jeszcze jedna piękna papuga-maskotka przymocowana do żyrandola :D Oja! Nawet teraz mnie to zadziwia! Ale lubię je :) A w Bułgarii tacy panowie mieli papugi i zaczepiali nimi przechodniów i np. taki jeden pan (Matko w niebie, jaki on był przystojny!) z małą zieloną papużką mnie zaczepił i mnie ta papużka dziobnęła i musnęła piórkami i ją sobie pogłaskałam i była taaaka fajna :))
I ten wieczorek bułgarski :D Po zwiedzeniu Warny, której główną atrakcją turystyczną jest chyba pięciopiętrowy New Yorker, (no i może Delfinarium :P), zabrano nas na 'wieczorek bułgarski'. Wszyscy zgodnie stwierdzili, że to było nawet lepsze niż poprzednia noc, czyli wizyta w Malibu - największej dyskotece w Złotych Piaskach :P No i to była prawda! To miejsce kojarzyło mi się z takim idealnym na np. huczne wesele :D Zrobione na wzór starożytnego amfiteatru, tylko trzy razy mniejsze, na 'schodkach' stoły z ławkami bokiem do sceny, na samej górze po całym półkolu ciągną się szwedzkie stoły, pełne bułgarskich przysmaków. Mimo, że nazw dań nie znam czy nie pamiętam to pamiętam, że niektóre były pyszne! :)) Na scenie najpierw odbywały się pokazy artystyczne różnych iluzjonistów, cyrkowców i takich tam :P Później tańce bułgarskie w wykonaniu jakiegoś zespołu ludowego. Kolorowo i bajecznie :) Ola nawet wypatrzyła jednego tancerza, łudząco przypominającego Orlando Bloom'a :)) Ja raczej patrzyłam na Pana Kamerzystę ;D Nawet go dla mnie Oll uwieczniła na zdjęciu :D

No i 'last but not least' jeśli chodzi o lipiec to narodziny dzieciaczka Agniesi :) 29 lipca 2008r. Krystian. Oczywiście miałam obiekcje co do imienia, ale cóż -.- Ich syn, ich wybór ;)

Sierpień = błogie lenistwo i nic konkretnego co bym mogła pamiętać się nie zdarzyło. Jedynie ostatni weekend to szybka wizyta w Niemczech i zobaczenie malucha ;) Teraz to już ma 5 miesięcy i jest cudowny :D

Potem to zaczęła się szkoła i... to wcale nie oznacza końca zabawy :D Wręcz przeciwnie trochę sobie nagrabiłam bezmyślnością w ostatnim kwartale '08 ;)
Tak z mojej strony patrząc to jedyny semestr, w którym mogłam sobie odpuścić bycie grzeczną dziewczynką i wzorowym uczniem - i to obie rzeczy naraz ;] Rodzice sobie wymyślili fchuj wyjazdów co tylko sprzyjało moim planom odpuszczenia sobie nauki. Jeździli non-stop. A to weekend gdzieś tam ze znajomymi, a to Niemcy, a to Egipt, a to Londyn. Zwiedzali i świetnie się bawili, a ja miałam siedzieć w domu, uczyć się i chodzić do szkoły? Haha, dobre sobie ;P Suma sumarum nic złego czy bezmyślengo nie robiłam. No.. oprócz chodzenia w kratkę do szkoły... bo jednak chciałam być np. na niektórych matematykach, albo jakiś większy sprawdzian na bieżąco napisać... i to był błąd :P Bo zaczęłam się tak w kratkę pojawiać i Halyna się doczepiła (bądź co bądź trwało to 3 miesiące :P) Potem zadzwoniła do taty i kazała mu przyjść na wywiadówkę i o :P Się zrąbało ;) Teraz jest już ok, a co się pobawiłam od października do grudnia to moje ;)
Na blipie swego czasu podsumowałam to tak: "Faceci to chuje, dzień bez lipy to dzień stracony, wódka z dziewczynami to opcja na plus, a spalenie dobrego tytoniu w eleganckiej sheeshy to jednak frajda." Półmetkowo słabo, bo tylko mój i Oli, ale zabawa przednia ;D

Z 2008 zapamiętam też na pewno wigilią klasową. Na 8 do szkoły, przyszykować trochę salę, potem wigilia szkolna, taka ogólna na hali, a potem w klasach. Podzieliliśmy się opłatkiem. Odwiedziło nas sporo nauczycieli. I był ten konkurs na najładniej udekorowaną salę i wszyscy się naszą zachwycali, bo naprawdę robiła wrażenie, szczególnie z zewnątrz. I lipa, bo zajęliśmy II miejsce i 500zł nam śmignęło koło nosa :P Ale i tak było zajebiście. Przez to całe dekorowanie itd. klasa nam się trochę zgrała i te prezenty sobie dawaliśmy, bo Mikołajek nie robiliśmy. I taka jedna skomplikowana rozkminka poszła wtedy przy wódce ;] Bez kitu, pierwszy raz piłam wódkę w szkole, tak normalnie w sali, przy stole, w nastrojowym wigilijnym klimacie. Bo Halyna sobie poszła, kazała nam nie rozrabiać i trochę salę ogarnąć przed wyjściem. Potem się jakoś towarzystwo wykruszyło, zostaliśmy w 10 osób, zrobiliśmy zrzutę, poszli po alko i o ;] Bajka. :) A ja dostałam wtedy zajebisty prezent, który będzie mi pewnie towarzyszył do późnej starości :))
:D :D :D :D
Jest jednak dla mnie zbyt ważny żeby go to tu tak upubliczniać :)

Próbuję obecnie otworzyć zupełnienowy rozdział w życiu i publikuję tę notkę, bo komuś obiecałam oraz dlatego, że niejako wydaje mi się, że zamknę wraz z nią pewien etap swojego życia.

"Mieliśmy siebie nie gie gie"

2008-12-31T16:39:00.019+01:00

Dopadło mnie takie przemyślenie. I słuchając Medium'a, który nadal króluje na moim Last.fm, od razu podpasował mi tekst, a więc zdecydowałam rozpisać się głębiej na temat moich frustracji ;]

Byłem typem, byłem z natury buntownikiem,
każdy z nas to miał, bo tak nauczył nas system,
umieliśmy burzyć i dewastować swój interes,
wybudować dwa razy więcej, to było piękne.
Wcześniej to nasze życiem było drenem,
co pompowało tendencyjnie krew to podziemie.
To pokolenie.. mieliśmy siebie, nie gie gie,
wszczepili wam arterię, którą jest Internet.
Nas wychował intelekt i to było fenomenem,
bo beznadziejnie nie mieć westchnień i o tym wiedzieć,
to nadeszło z wiekiem, chcę byś wiedział, że tęsknię,
pozostawiłem tam serce by być człowiekiem.

Moje i późniejsze pokolenia właśnie zostały skrzywdzone Internetem. Tak skrzywdzone. Wiem, że to może być oburzające, bo oczywiście oprócz tego, że np. takiemu rocznikowi '95 zupełnie odebrał dzieciństwo, przecież tyle dobrego mu zawdzięczamy :) W zupełności się zgadzam. Internet daje wiele możliwości i zdecydowanie jest dobrą rzeczą, ale do cholery nie jest dla dzieci! I to nie jest wcale tak śmieszne i błahe jak mogłoby się wydawać. A na pewno nie jest normalnie kiedy pięcioletnie dziecko siedzi pół dnia przed monitorem komputera i jara się witrynami oferującymi idiotyczne gry on-line, albo 10-12latki siedzące na chat'ach czy innych gronach i naszych-klasach, które aż same wpraszają się pedofilom pod nos, nie mając zdrowego spojrzenia na świat, nie umiejąc jednego mądrego zdania napisać, nie mówiąc już o stosowaniu znaków diakrytycznych, czy interpunkcyjnych! A i tak nie to jest najważniejsze i nie jest sprawą, o której chciałam pisać. Najbardziej martwi mnie to, że kiedy ja byłam w wieku tych dziewczynek, które mi się teraz od czasu do czasu pod blokiem przewijają, czyli w wieku ok. 7-13 lat, to nie przewijałam się pod blokiem od czasu do czasu, tylko non-stop ;D Granie w piłkę, gumę, berka i multum innych dziwactw; awantury z mieszkańcami o odbijanie piłki 'w bramie', bo oni tego znieść nie mogli, nieraz trafianie w okna niechcący (na szczęście obyło się bez wybitych szyb ^^), dzwonienie domofonami, głupie teksty i uciekanie za najbliższą klatkę/ścianę/murek. Gdzie to się podziało? Co te dzieci teraz robią? Rozmawiają ze sobą przez GG, mimo, że mieszkają parę bloków dalej. Mnie to aż tak nie dotknęło, bo gadu było trochę później. My zawsze z godzinę-dwie po przyjściu ze szkoły robiliśmy rundkę po osiedlu i wyciągaliśmy znajomych na dwór stercząc przed klatką i wydzwaniając domofonem aż się rodzice zlitowali i pozwolili gamoniowi na wyjście ^^ A teraz? 'Na gadu i szybciej i wygodniej.' Chuj, a nie wygodniej! Nie mają racji ci, co tak twierdzą. To ogranicza człowieka i sprawia, że zatrzymuje się w rozwoju, a do tego zaczyna żyć w swoim wirtualnym uproszczonym świecie. A potem nie poradzi sobie wśród ludzi. I taka jest prawda.

No dobra, a przechodząc do meritum sprawy, irytuje mnie w gadu sztuczność i wymuszenie ubrania emocji w słowa. Myślałam nad tym, bo wczoraj miałam zły humor, że trochę wystawiłam Barana (nieważne) i Paua moja kochana chciała mnie pocieszyć i nawet jej wyszło ;] a chodzi mi o to, że często ja do ludzi muszę pisać słowa pocieszenia, co zawsze pozostawia u mnie uczucie takiego trochę zakłamania w tym wszystkim i zatracenia tego współubolewania nad jej/jego problemami. No bo poniekąd to głupie z ich strony pisać o ważnych ich przygnębieniach na gadu. Jeśli chcą pomocy, pocieszenia, dobrego słowa, niech zwierzają się na żywo. Ale w obecnych czasach nie ma czasu na spotkanie się w parku i porozmawianie o swoich problemach. Dlaczego? Bo ludzie boją się otworzyć przed kimś, tak twarzą w twarz. Przecież jeśli chodzi o rozmowę na gadu-gadu, zawsze można udawać, że nigdy się nie odbyła. I tak zazwyczaj robią. No i co ja takiej osobie mam napisać na gadu?
-"Oj nie martw się, przecież 'bla bla' "
-"No tak, ale ja przecież 'bla bla' [dalej swoje]"
-"Ok, ale świat nie kończy się na 'bla bla', są jeszcze inne sprawy, ważniejsze."
-"Kiedy mi się świat zawalił 'bla bla' "
I przy takiej wymianie zdań mam ochcotę mu/jej trzepnąć przez łeb ;] No bo jak można dalej tak pesymistycznie patrzeć na problem skoro osoba obok sypie optymizmem jak z rękawa i wmawia Ci, że życie jest piękne, bo niebo jest niebieskie, a trawa zielona.
I dla mnie takie zwykłe pisanie 'nie przejmuj się' jest do bani. Przecież wystarczyłoby poświęcić 2-3 godziny na spotkanie, a wtedy miałabym milion nowych możliwości na poprawę humoru takiej osobie. Choćby zaprowadzić do mojej super tajnej, o australijskim klimacie kawiarni na kawę z karmelem czy marcepanem albo lepiej! Nawet tylko wziąć za rękę i powiedzieć 'Chodź coś Ci pokażę." i zaprowadzić w jakąś banalną miejscówę, jak chociażby wiadukt nad torami, żeby usiąść i gapić się na przejeżdżające pod nami pociągi zastanawiając się gdzie ci ludzi jeżdżą. Zanim byśmy tam doszli to osoba pocieszana ześwirowała by od myślenia 'Gdzie ona mnie do cholery prowadzi?', a jak byśmy już doszli to gwarantuję, że albo by się zaczęła śmiać, albo coś by pękło i by się wypłakała, co nawet byłoby lepsze, bo jak sobie człowiek popłacze to zaczyna patrzeć na problem pod innym kątem :))

Kontakt z ludźmi to podstawa. Taka puenta. I tego życzę wszystkim w Nowym Roku - poprawy kontaktów z ludźmi z bliskiego otoczenia. A młodym pokoleniom, aby tak mogły wspominać swoje dzieciństwo:

To dzieciństwo będę wspominał latami,
rząd czereśni, latarni i naszej modelarni;
To boisko, na którym pozdzierałem sobie skórę,
pamiętam pierwszą szlugę, sanki, szkolną górkę,
Mieliśmy (?) , ktoś tam zawsze miał wakacje,
a my w mieście, pamiętasz pierwsze teksty Maciek?
Ja byłem BMC, ty nie wybrałeś ksywki,
wielka piona przyjacielu, co my to nie wszyscy.
Piękne dziewczyny szanowały swoje tyłki,
Niewielu tak bliskich pozostało tu gdzie byli,
To z nimi dzieliłem pierwsze sukcesy i smutki.
Jedni grali w gumy, my podkoszulki i dwa słupki.
Mnóstwo kumpli, co drugi zaczął kurzyć,
co trzeci napiłby się wódki, gdybyś mu kupił,
Kocham o tym mówić, kocham tamte chwile,
Kto nie miał dzieciństwa nie wie jak smakuje życie.

[fragmenty pochodzą z utworu '24'.]

Bez śniegu to nie święta.

2008-12-31T13:10:00.006+01:00

Święta minęły strasznie szybko i tak jakoś niezauważenie.
W ogóle taka długa przerwa miała być - w końcu dwa tygodnie - a zupełnie tego nie odczułam. Zabrakło jakiejś takiej atmosfery, ciepłych relacji.. Przygotowania świąteczne jakieś mniejsze niż zwykle. I to były pierwsze święta po śmierci dziadka. Jego też brakowało i to bardzo :( Teraz uświadomiłam sobie, że na tradycyjnej Wigilii u babci, nie zaśpiewaliśmy wspólnie żadnej kolędy. Nawet jak przyszła spóźniona ciocia vel śpiewaczka operowa nie zarządziła kolędowania... Jak to się w ogóle mogło stać?

Za to w końcu dorosło pokolenie małych dzieciaków na tyle, żeby wrócić do tradycji prezentów pod choinką i wyczekiwania na pierwszą gwiazdkę, aby móc je otworzyć :) ale miały frajdę :) Nie było tego odkąd ja z Krzysiem wyrośliśmy z syndromu świętego Mikołaja :)

No i co najbardziej mnie raziło w te święta to brak śniegu. Myślę, że dlatego nie była tak odczuwalna atmosfera świąt. Przecież to mróz i skrzypiący śnieg pod nogami dodają takiej magii :)

Za to klasową Wigilię mogę zaliczyć do naprawdę udanych - jak nigdy :) Było pięknie i życzę sobie i klasie żeby w przyszłym roku, ostatnia nasza wspólna Wigilia, była 2 razy piękniejsza :)

gronowa wena.

2008-11-27T16:27:00.005+01:00

Pisałam właśnie posta na gronie i chyba niepotrzebnie chciałam tym biednym ludziom opowiadać o swoich smutach, dlatego uwolniłam ich od tej udręki wklejając to tutaj:

Doła złapałam ostatnio strasznego. Wszystko mnie drażni, nic mnie nie cieszy, w ogóle to straszne. Tak to jeszcze nie miałam. Nawet ulubiona muzyka w głośnikach nie pomaga! Nie wiedziałam, że tak w ogóle można.. zawsze zły humor potrafił mi przejść w 5 minut. Teraz to jakaś zła chmura nade mną zawisła i na dodatek cały czas z niej pada deszcz! I nie pomaga nawet podśpiewywanie piosenki 'I'm singing in the rain' ani wmawianie sobie, że po burzy pojawia się tęcza i, że 'some people walk in the rain, others just get wet', bo zawsze zaliczam siebie do tych 'others', no i dlaczego teraz te piękne myśli nie działają skoro zawsze pomagały? Dlaczego nie mogę znaleźć dobrych stron tego wszystkiego? Gdzie się podział mój optymizm? Dlaczego stopniał jak ten pierwszy śnieg za oknem? Ja chcę z kimś na kawę pójść.. albo nie wiem, gdziekolwiek.. do teatru, kina albo chociaż w domu z kubkiem gorącej czekolady posiedzieć, albo w parku! Jestem tania! Ale kurde oczywiście.. nikt 'nie ma czasu' w domyśle 'na takie błahostki'. A dla mnie to poważny kryzys.
Goddamnit.

So much to do, and so little time...

Tabula Rasa

2008-11-25T11:01:00.006+01:00

Kłopoty. Oby wychowawczyni nie ziściła swoich słów. Nieważne. Chodzi o to, że muszę zacząć od początku. Zacząć nowy rozdział. Ostatnio totalna deprecha. Straciłam jakikolwiek powód do radości, cel w życiu.. życie codziennie stało się nie do zniesienia. Nie wiem co ze sobą zrobić, olewam szkołę, olewam znajomych, olewam Andrzejki - najchętniej zostałabym sama w domu przy świecy i dobrej książce. Wszystko straciło dla mnie sens. Najlepiej położyłabym się teraz spać i wstała na wiosnę, jak niedźwiedzie. Odrodziłabym się wtedy na nowo, jak feniks z popiołów, ale muszę zrobić to już teraz, semestru nikt za mnie nie zaliczy, oceny same się nie poprawią, wiedza sama do głowy nie przyjdzie. Od dzisiaj oficjalnie Tabula Rasa. Czysta karta. Zapisuję wszystko od nowa.

Something Corporate w głośnikach. Pomaga.

English trans. will be here.. some day ;)

Listopadowa zaduma.

2008-11-02T00:36:00.008+01:00

Wszystkich Świętych i Zaduszki. Chyba za bardzo wczuwam się w atmosferę.

***

Jest tylko jeden taki dzień w roku
gdzie przy mogiłach stoimy do zmroku,
w złocie chryzantym, przy blasku zniczy
biegnących godzin nikt z nas nie liczy.

Przejżysta mgiełka grobami się snuje
mistyczny nastrój dokoła panuje
obecność czyjąś czujemy w okół
kochanych osób przybyłych z obłoków.

Z odległych do nas przybyli światów
by pobyć z nami wśród zniczy i kwiatów,
by w ciche się nasze słuchać rozmowy,
zatęsknić za życiem straconym tak młodym.

Grobowa cisza panuje dokoła
nikt głośno nie mówi ani nie woła
i nawet dzieci ucichły krzyki,
wpatrzonych w na wietrze tańczące płomyki.

A każdy z ludzi poważny skupiony
w swej księdze życia przewraca strony,
radości i smutki przeżywa na nowo
w tęsknocie za bliską straconą osobą.

I choćby nam lat upłynęło tysiąc,
wydaje się wszystkim jak by to był miesiąc,
w smutku, tęsknocie błądzą wspomnienia,
tak bardzo daleko od śmierci, cierpienia.

Przeszłości cienie wśród mogił się snują
w powrotną drogę w zaświaty szykują,
tysiące światełek im drogę oświeca,
w gorących modlitwych Bogu poleca

Bo oprócz modlitwy im więcej nie trzeba
by mogły stanąć u progu Nieba.
***

Widać już jesień.

***

Chodzi jesień po deptaku,
żegna złotem chmary ptaków...

Splata w słońcu długie cienie,
budzi brązy i czerwienie.

Niesie wiatrem pajęczyny,
wszystkich śmieszy bez przyczyny.

I dokoła cicho zmiata,
jeszcze żywe ślady lata...

Lecz chodź chłodne nuty gra,
ciepły uśmiech dla nas ma!

***

I tym optymistycznym akcentem, dobranoc.

Rap w moim życiu

2008-10-26T23:46:00.007+01:00

Tak naprawdę zawdzięczam to chyba mojej starszej siostrze. 'To' czyli obecne spojrzenie na hip-hop i mięknące kolana na widok 'skejtów'. Jak widzę faceta w szerokich spodniach, bluzie i new erce to od razu pojawia się uśmiech na mojej twarzy. A na skater'ów podczas jazdy, obojętnie czy na desce czy na rolkach, mogłabym patrzeć całymi dniami. Nie obraziłabym się jakbym miała pod oknem skatepark. <3 Pamiętam, że jak miałam z 8 lat znalazłam wśród zdjęć Agi takie, przedstawiające jej kolegów jeżdżących na rolkach. Jak np. skaczą z centyliona schodów albo po jakichś pomnikach w mieście jeżdżą. Ależ oni mi się podobali :)

Ale miało być o rapie. Aga tak generalnie była metalówą, ale miała kolegów skate'ów. Kiedyś dostała od jednego kasetę z nowymi produkcjami Molesty. Miałam wtedy 7 lat. Rok później kiedy kaseta leżała sobie spokojnie w jej szufladzie, miałam komunię i co sobie wymarzyłam? No cóż.. Pegasus podłączony pod tv stał. Lalki Barbie po siostrach były. Videomagnetofon tata też do domu skołował. Mptrójek wtedy jeszcze nie było ^^ Więc szczytem marzeń był Walkman. Taki niebieski, grubaśny. Kaset w domu co nie miara. Moja ulubiona - przeboje Majki Jeżowskiej. Ale wiadomo, po jakimś czasie się znudziła, a więc rok '98/'99 - 'mała ja' grzebie siostrom w szufladach. Natrafiłam wtedy na Molestę. Kaseta nie była opisana więc nie widziałam za co się biorę. 'Skandal' każdy zna. Można powiedzieć, że na tym się wychowałam. Chociaż zrozumienie tekstów i odkrycie co to w ogóle było przyszło stosunkowo niedawno, nie żałuję, że słuchałam tych 'demoralizujących' kawałków w tak młodym wieku. Może i nie rozumiałam wtedy tekstów - słów typu buch, melanż, splif, nastukanie, flota itd. - miałam wtedy dopiero 8-9 lat, ale było coś w tej muzyce, co pozwalało się wyluzować, zająć głowę czymś innym. Zawsze wykradałam kasetę wieczorem i słuchałam do późna w łóżku. Słuchałam, analizowałam, próbowałam zrozumieć. Dopiero w gimnazjum, kiedy miałam już swobodny dostęp do Internetu, na nowo zapałałam miłością do rapu. Odnalazłam starą kasetę, wyłapywałam charakterystyczne linijki i szukałam. Zassałam Skandal i na nowo odkryłam Molestę. Włączyłam, położyłam się, zamknęłam oczy i wszystko mi się przypomniało. Jak ja byłam mała, a moje siostry takie jak ja teraz. Chodziły na imprezy, a ja im zazdrościłam i wtedy zostawała mi tylko muzyka. Przepaść wiekowa była jednak uciążliwa. Teraz jest to smutne, bo przez to nie mam jakichś supermocnych siostrzanych więzi. Bardziej mają między sobą Aga i Ania. Razem imprezowały, razem dorastały, ja potem byłam/jestem z tym sama. W każdym razie 'Skandal' był bardzo kojący, nie mogłam się oderwać. Międzyczasie w telewizji pojawił się teledysk promujący nową płytę Eminem'a. Like Toy Soldiers. Tu pojawia się kwestia znajomości języka angielskiego. Nie miałam z tym problemu. Od maleńkości aż do czasu kiedy przestałam oglądać ten program, Cartoon Network był wyłącznie po angielsku. Osłuchałam się z językiem i jak od 5 klasy podstawówki zaczęłam chodzić na taki prawdziwy angielski z lektorem Anglikiem, nie miałam żadnych problemów z przyswajaniem więdzy o tym języku. Taką lekkość do angielskiego wiążę właśnie z tym, że non-stop siedziałam przed tv pochłaniając bajki w tym właśnie języku. Najbardziej pamiętam tekst "stupid dog!" haha. O takim małym, żółtym piesku i dużym szarym. Porypana bajka.. :P W każdym razie teledysk do 'Like Toy Soldiers' poruszył mnie, zainteresowałam się tą piosenką, a potem stopniowo innymi z albumu. Później biografią Eminem'a. Stał się moim idolem można powiedzieć. Uwielbiałam go. Zresztą nadal uwielbiam, ale teraz poszerzyłam znacznie horyzonty. Zwłaszcza przekonałam się do polskiego rapu i podziemia, teraz nawet zachwycam się lokalnym - kieleckim rapem. Bardzo mi pasuje ta muzyka. Oczywiście nie tyko rap mi w głowie, ale też takie 'nastrojowe zamułki', tylko w tym przypadku nie mam konkretnych wykonawców, a pojedyncze sztuki. Kiedyś np. Gary Jules - Mad World albo teraz Something Corporate - Cavanaugh Park lub też Jason Mraz - Love for a Child, trochę też Reamonn - np. Tonight albo Star, kurczee mogłabym tak wymieniać i wymieniać ;) Na pewno natomiast, jeśli miałabym się skłaniać ku jakiemuś innemu gatunkowi muzycznemu było by to reggae. Gym Class Heroes, Jamal, Indios Bravos, Marley. Chill generalnie.

Życie pędzi, my zwolniliśmy.

2008-10-25T20:22:00.005+02:00

Motywem przewodnim i pośrednim natchnieniem, pomysłem na tego bloga jest Medium. Kielecki, jeszcze nie znany raper. Ciekawskich odsyłam na myspace lub do poszukania underground'owej płyty Seans Spirytystyczny lp. Nie pożałują :)

Czemu o tym? Bo temat tego posta rzucił mi się w uszy podczas, chyba już setnego, przesłuchiwania 'Seansu'.
'Życie pędzi, my zwolniliśmy...'
Ja zwolniłam tak bardzo, że niemal stoję w miejscu. Wszystko olewam, na nic 'nie mam czasu'.. Taak.. nie mam czasu, bo jak się go ma w nadmiarze to w rezultacie nie ma wcale. A życie pędzi i nie poczeka na Ciebie. Ucieka mi przez palce, a czasu nie cofnę.
Poszła dziś przekmina na gronie, że czasu nie da się wyhodować. A jakby tak można było? Mieć na parapecie okna taką doniczkę z napisem 'czas'? Pewnie taki czas wymagałby sporej pielęgnacji i dużo pracy, ale jaki owoc by przyniósł :)

Wieczornej refleksji nastąpił koniec.
Nie zapomnijcie dziś cofnąć zegarków :)

Niepoprawna romantyczka.

2008-10-19T23:20:00.006+02:00

Wszystko sprowadza się do rzeczy przyjemnych? Tak. Ale nie w rozumowaniu facetów. Tu pojawia się mój chory romantyzm i jedna z moich fobii..
Marzy mi się... często marzę :) Teraz akurat tak:
Morze.. ale takie błękitne. Piasek. Szum fal i ciepła bryza od morza.
Ja siedzę na skale. Rozmyślam. Wpatrzona w przepiękne kolory zachodu słońca. Zachód słońca - najpiękniejsza rzecz. I zawsze można na niego liczyć. Codziennie, niezmiennie, zawsze jest. Siedzę i patrzę. Siedzę i myślę. Nic innego się nie liczy. I nagle przychodzi On. Patrzy z uśmiechem i czułością. Siada przy mnie. Obejmuje swoim silnym ramieniem. Później razem oglądamy gwiazdy. Jest przy mnie. Po prostu jest. Trzyma za rękę. Gładzi po włosach. Szepcze, a słowa prawie zlewają się z szumem morza: 'Wreszcie cię odnalazłem.'
Nie chcę nic więcej. Nie potrzebuję większej bliskości. Tyle wystarcza. Tylko czy znajdę mężczyznę, który chce tego samego? Dla którego nie będę musiała przezwyciężać tego najgorszego dla mnie, a nieodłącznego elementu związków?
smutek :(

Mam sralent...

2008-10-19T19:48:00.003+02:00

Wkurzona. Zdołowana. Zniesmaczona. I w ogóle!.
Dlaczego Karol odpadł z Mam Talent? :( Był najlepszy! Zaraz po Klaudii, która była fenomenalna :) Tak strasznie mi go szkoda. Co to ma w ogóle być?! Nie wzięli go, bo jeszcze wiele osiągnie.. :/ a jeśli nie osiągnie? Mam nadzieję, że się nie podda i, że go nie zniechęcili.. Jak teraz mu nie dali szansy, to co? Zobaczymy go dopiero w 9 lub 10 edycji You Can Dance?! :/ Oj pani Chylińska podpadła. Myślę, że nie tylko mi. Była ulubionym jurorem Mam Talent, zaraz po niej był Kuba, a potem Foremniak. Właśnie tak samo wyglądał mój ranking - aż do pierwszego live'u. Teraz Chylińska zamieni się miejscami z Wojewódzkim, a Foremniak zostanie nadal na szarym końcu w pewnej odlegości od pierwszej dwójki, bo to beznadziejny przypadek i nic jej chyba nie pomoże...

W czarnej dupie.

2008-10-13T21:28:00.012+02:00

Jestem w drugiej klasie liceum.
Doszłam do wniosku, że można by się zainteresować maturą.
Mianowicie tym, co zdawać.
A co za tym idzie - jakie studia mnie interesują.
Przejrzałam chyba wszystkie możliwe kierunki, a mimo to nic do mnie nie przemówiło jakoś specjalnie...
Jedynym kierunkiem, wynikającym z takich osobistych zamiłowań, byłaby Turystyka i Rekreacja, chyba w Krakowie. Na drugim miejscu Europeistyka obojętnie gdzie, chociaż nie do końca wiem czego się po takich studiach spodziewać.. Później Amerykanistyka we Wrocławiu i na końcu Iberystyka i jak już to na pewno w Warszawie.
Najchętniej jednak ta TiR, ale wszyscy mówią, że po tym nie da się pracy znaleźć, a już na pewno nie dobrze płatnej pracy.
Generalnie jak byłam, tak jestem - w czarnej dupie.

P.S. Ktoś mi dzisiaj dał sposobność pomyślenia o kwiatach.
Konwalie jednak są najpiękniejsze.
Tanie, niezobowiązujące, drobniutkie. A ile dają radości :)
Chcę maj.

English version.

Muzyka.

2008-10-12T22:40:00.003+02:00

W skrócie.

2008-10-12T01:50:00.010+02:00

Moje internetowe alter ego.

Olivia.
Choć to nie moje imię, bardzo mi się podoba. Takie wybrałam do bierzmowania i traktuje je jako 'drugie imię', którego rodzice mi nie nadali, ale cieszę się z tego, bo mogłam wybrać sama.
Inspirowane bohaterką książki Helen Fielding ''Rozbuchana wyobraźnia Olivii Joules".
Moje totalne przeciwieństwo i jednocześnie niedościgniony ideał.
A więc zaczęło się.
Zapraszam w podróż po krętych ścieżkach mojego umysłu z przystankami na parkingach pełnych dziwnych i mniej dziwnych przemyśleń. Proza życia i poezja człowieczeństwa.

English version.