Listopadowa zaduma.

Wszystkich Świętych i Zaduszki. Chyba za bardzo wczuwam się w atmosferę.

***

Jest tylko jeden taki dzień w roku
gdzie przy mogiłach stoimy do zmroku,
w złocie chryzantym, przy blasku zniczy
biegnących godzin nikt z nas nie liczy.

Przejżysta mgiełka grobami się snuje
mistyczny nastrój dokoła panuje
obecność czyjąś czujemy w okół
kochanych osób przybyłych z obłoków.

Z odległych do nas przybyli światów
by pobyć z nami wśród zniczy i kwiatów,
by w ciche się nasze słuchać rozmowy,
zatęsknić za życiem straconym tak młodym.

Grobowa cisza panuje dokoła
nikt głośno nie mówi ani nie woła
i nawet dzieci ucichły krzyki,
wpatrzonych w na wietrze tańczące płomyki.

A każdy z ludzi poważny skupiony
w swej księdze życia przewraca strony,
radości i smutki przeżywa na nowo
w tęsknocie za bliską straconą osobą.

I choćby nam lat upłynęło tysiąc,
wydaje się wszystkim jak by to był miesiąc,
w smutku, tęsknocie błądzą wspomnienia,
tak bardzo daleko od śmierci, cierpienia.

Przeszłości cienie wśród mogił się snują
w powrotną drogę w zaświaty szykują,
tysiące światełek im drogę oświeca,
w gorących modlitwych Bogu poleca

Bo oprócz modlitwy im więcej nie trzeba
by mogły stanąć u progu Nieba.
***

Widać już jesień.

***

Chodzi jesień po deptaku,
żegna złotem chmary ptaków...

Splata w słońcu długie cienie,
budzi brązy i czerwienie.

Niesie wiatrem pajęczyny,
wszystkich śmieszy bez przyczyny.

I dokoła cicho zmiata,
jeszcze żywe ślady lata...

Lecz chodź chłodne nuty gra,
ciepły uśmiech dla nas ma!

***

I tym optymistycznym akcentem, dobranoc.